درباره من
کرمانج

سلام. همانطور که از نام درج شده در انتهای واژه های شناور این صفحه پیداست،‌کرمانج بودن هویت من است و من خود را به آن می شناسم. چند سالیست که با شعر درگیرم‌، با اینکه آیا شعر در این جامعه آنچنان کارکردی دارد؟ آیا شعر باید در خدمت مسائل جامعه باشد؟ و دقیق تر اینکه آیا مردمی که سال هاست هر روز فریب خورده اند و بازیچه بوده اند ، بار دیگر شعر می خوانند وشاعرانه زندگی می کنند؟ هیچگاه ادبیات و به خصوص شعر تا این اندازه برایم جدی نبوده است. و بی شک در جامعه ای که بسیاری از مردمش هر صبح به امید خفتن بیدار می شوند ، انگیزه داشتن وجدی بودن خود شعر است. ممنون که به شهر ما سر می زنید و گاهی اگر زمان ودیگر ملزومات براه بود نظر می دهید...
بایگانی
صفحات اختصاصی
و یک کار قدیمی...

فهم من از این دنیا

همه با این دو چشم عاشق است

رندی نکرده باشم باید بگویمت:

عاشق تو شدن برای من هم توهم است!

توهم شیرین و نشئه کننده ای

که درد های دلم را مسکن است...


برای همه ی برگهای مبارز تاریخ

 

 

جهنم مکان قریبی ست

     در پیراهن واژه ای آشنا

جهنم مکان قریبی ست

   در توهمی به بلندای هفت آسمان

 

جهنم قصه ی فصل هاست

  مرگ زمستان، ظهور بهار ، قیامت تابستان ، جهنم پاییز ...

 

پاییز  که می آید

   برگها را امان نمی دهند

       برگهایی که در برزخ خیابان ها

               آتش می شوند

                          در هیاهوی سکوتشان

 

 

این برگها

  بهاری را با نوای نسیم رقصیده اند

                و تابستانی را در پناه خورشید جنگیده اند!

***

برگها خود را درون چاله های جهنمی سوختند

                                                             و ما

                                                                   ماموران جهنم بودیم...      


شعور شعر

همراه آشور، ماد و پارس

غوطه ور در کُرد بودنم

انبان به انبان

           نفرت انباشته ام

                           از تازاندنت

                                     در خانه غمگینِ ترم

 

یک دم گمان مبر

مرا فریفته ای

با سبز جنگلی مخوف

                      تنیده بر سرت!

 

میان من و تو

فاصله از صد ماه کامل گذشت

وقتی کتاب شعر ناطقم

                       ورق ورق زهر شد

                                         به کام جلد زرد بی غشش

 

چشم باز کن و ببین حالا

در انحصار سایه ی تاریکت

شمعی میان پیراهنم

                   روشن می کند

                                تا تابش خورشید

                                               هم جان و هم تنم...


پیر شدم وقتی که...

این روزها دلی برای نوشتن نمانده است، حتی بهار که هر سال پادر میانی می کرد بین ذهن مشوشم و قلب بیمارم، تا فرمان دهد به دست راست و چیزی از آب درآورد که شاید اسمش را بگذارند شعر، نتوانست کاری از پیش ببرد.

احساس کردم باز دارم به خودم ظلم می کنم، به صفحه سیاهی که  روزهای سختی تنها پناهگاهم بود، هر چند در سالی که گذشت باد کمی از غلظت ابرهای آسمان شهر کاست و رنگش روشن تر شد اما هنوز همان شهر سیاه است...

شهر این روزها تنهاست، رونقی ندارد. انگار تک تک الفبایش لال شده اند. انگار جارچی شهر یا دیگر خیلی خوشبخت شده است یا مرده است...

خیلی دلم می خواهد خیال کنم  برای کسانی مهم است که مدتی است دیوارها را رنگی دگر نپوشانده ام.

و یک قطعه قدیمی:

 

پیر شدم وقتی که...

 

اولین شمع را روشن کردم

      چهره ای مردد           

          درون سایه ی لرزانم دیدم

و برق چشمانت را

              روی بوم قرمز کشیدم

وقتی صبح شد

        موهای سپیدم را

         درون چشمان دختران بی شماری دیدم...


دوتار 2

برای مردی که شانه هایش در تلاش برای تراز کردن کفه های 1400 ساله شیعه و سنی خم شده است؛

 

پدرم

در شهری غریب چگونه...

    چگونه می خواهی با سلاحی 50 ساله

            تابویی 1400 ساله را در هم شکنی؟

سیگار به سیگار

   به آتش می کشی مجرایی را که

                        می تواند...

                            به آتش بکشد جهانی را

دو تارت را تکیه بده

  تکیه به دیوار

       تا شلیک پنجه هایت

                  بر گرده چوبینش

                               فضای متعصب خانه ی همسایه را

                                                           در هم شکند...

دو تارت را به سر زمین من ، بیاور

   آنجا سیل های فصلی

   تمام غصه هایت را

       با عصیانی گل آلود

                          می بلعد

و اکسیر حبابهایش

     تفسیر تازه ای از شعر زندگی

                             قلم می زند

 

با من بیا ...


مطالب قدیمی تر »