درباره من
کرمانج

سلام. همانطور که از نام درج شده در انتهای واژه های شناور این صفحه پیداست،‌کرمانج بودن هویت من است و من خود را به آن می شناسم. چند سالیست که با شعر درگیرم‌، با اینکه آیا شعر در این جامعه آنچنان کارکردی دارد؟ آیا شعر باید در خدمت مسائل جامعه باشد؟ و دقیق تر اینکه آیا مردمی که سال هاست هر روز فریب خورده اند و بازیچه بوده اند ، بار دیگر شعر می خوانند وشاعرانه زندگی می کنند؟ هیچگاه ادبیات و به خصوص شعر تا این اندازه برایم جدی نبوده است. و بی شک در جامعه ای که بسیاری از مردمش هر صبح به امید خفتن بیدار می شوند ، انگیزه داشتن وجدی بودن خود شعر است. ممنون که به شهر ما سر می زنید و گاهی اگر زمان ودیگر ملزومات براه بود نظر می دهید...
بایگانی
صفحات اختصاصی
 

اینجا درون قلب این گربه ی ناآرام

 

کسی نبض روح مرا شماره می کند؟

 

مسافری در خویش تنیده

 

                       از کوه ها و دره های هزارمسجد

 

چوپان اسیر سرمای شب های گله

 

                      با زخم خنجر سرفه های بی امان

 

دهقان شناور شالیزار

 

                       لنگر انداخته در ساحل روماتیسم

 

میرابی که جوی های خشک را آه می کشد

 

                         و بیم فردای باغ را سیگاری می گیراند     

                   

دروگری عاشق پشته های طلا

  

                       با دستمزد چرکین تیغه های کُلِش

 

 

پدری که آستر سپید جیبهای  را

 

بر چوب لباسی افراشته

 

                    و جراحت غرورش را

 

                                       با اشک پیچیده است

 

پسری که رویا هایش را

                                 پس سالها در قفس بودن

                                                        اعدام می کند!

 

چه کسی می تواند...

چه کسی جز تو؟

 

تو عزیز مهربانم

                  تو که حتی نبض برف را

                                              شماره می کنی...