درباره من
کرمانج

سلام. همانطور که از نام درج شده در انتهای واژه های شناور این صفحه پیداست،‌کرمانج بودن هویت من است و من خود را به آن می شناسم. چند سالیست که با شعر درگیرم‌، با اینکه آیا شعر در این جامعه آنچنان کارکردی دارد؟ آیا شعر باید در خدمت مسائل جامعه باشد؟ و دقیق تر اینکه آیا مردمی که سال هاست هر روز فریب خورده اند و بازیچه بوده اند ، بار دیگر شعر می خوانند وشاعرانه زندگی می کنند؟ هیچگاه ادبیات و به خصوص شعر تا این اندازه برایم جدی نبوده است. و بی شک در جامعه ای که بسیاری از مردمش هر صبح به امید خفتن بیدار می شوند ، انگیزه داشتن وجدی بودن خود شعر است. ممنون که به شهر ما سر می زنید و گاهی اگر زمان ودیگر ملزومات براه بود نظر می دهید...
بایگانی
صفحات اختصاصی
برای بیست و پنج سالگی ام

 

شش متر بالاتر از زباله های کف خیابان

سقف تشنه ی خانه ام را سیراب می کنم

  به خانه ای که همه ی آسایشش

                         تنها یک سقف است

و به تختی که می تواند

                            کارتن یخچال تکیه داده به دیوار همسایه باشد

                                                                                  افتخار می کنم!

***

به سی میلیون آهنگ گرامافون پیرم فکر می کنم*

***

در دوخت های نامریی

      روی صورتی که

            هفت سال مقدس

                   معتکف بوسیدنش بودم

                                          فرو می روم

***

از جای برخاستن مادرم را

     هنگام دم کردن یک قوری آنوخ زلال**

                                             تلخ لبخند می زنم

***

شعر های رنجورم را نوازش می کنم

                  به جسارت ساده لوحانه شان

                                                 اخم می کنم

احساس درخت توت نری را دارم

           که میوه هایش هرگز شایسته چشیدن

                                                           نخواهد شد...

 

 

 

 

*استعاره تعداد تپش های حیات بخش قلب در یک سال گذشته

**آنوخ گیاهیست معطر که در کوهها به صورت خودرو رشد می کند و استفاده های خوراکی متعددی از جمله دم کردن به همراه چای دارد. در فارسی می توان آن را معادل آویشن دانست ، هر چند برخی معتقدند تفائتهایی بین آن دو وجود دارد.


خانه

خشت های خانه ات را بالا می برم

می خواهم به لبخند آسمان نزدیک تر باشی

و از اخم ها و غرغرهایش در امان

بازوان عنکبوتی ام را قوی تر خواهم کرد

شاید روزی

     این گرامافون پیر را

    از جعبه ی استخوانی اش بیرون آوردم

   و نوایش را که فقط

  برای تو گوش نواز است

  آزادانه و بی هیچ پژواکی

 با شُرشُر خنده هایت هم ساز کنم...

 

1391/5/4